حالا خانه ی ما چیز بزرگی کم دارد.همه ی ما بزرگ شده ایم.عزیر حالا پیش عباس است.پیش مامان.مامان اکرم دوباره بیوه شده و ما یتیم.و بابا علی پیش عزیز.

حالا انگار ایوان خانه مان عزیز را کم دارد.که چاق بود و چار قدر سفید سر می کرد و برایمان قصه می گفت.حالا انگار حیاطمان عباس را کم دارد که مدام با عزیز بحس می کرد یا آب حوض را روی سرمان خالی می کرد.حالا شب ها دست های ضبر بابا علی را کم داریم.ماه رمضان قربان صدقه های عزیز را،نان داغ بابا علی را،غر زدن های عباس را کم داریم.

چشمان مامان اکرم دیگر خوب نمی بیند بس که خیس بوده و خانه تار تار است.

حکایت هنوز حکایت آن روزهاست!

پ.ن:حکایت آن روزها!

کمی سرش را خاراند،برگه های آزمایش را روی میز انداخت،کمی مکث کرد و بعد در چشمانم زل زد و شروع کرد تند و تند کلمات را کنار هم گذاشتن.خلاصه اش این بود که"داری می میری"!

و من کمی نگاهش کردم،تشکر کردم و از اتاقش بیرون آمدم.

خنده دار است.اینکه انقدر زود و به بدترین شکل بمیری.

اول چشمانت کور شود،بعد پاهایت از کار بیفتند،بعد دیگر نتوانی خوب صحبت کنی و بعد از تقریبا یک سال دیگر کسی با مشخصات تو وجود نداشته باشد.

و من طبق معمول همیشه خیس عرق شدم و بعد از ساعت ها چشمانم پر از اشک شدند و بلند بلند گریستم.

بله!من همین قدر کلیشه ای به مهمترین خبر زندگی ام عکس العمل نشان دادم.

نه!آن روز نه سر به بیابان گذاشتم،نه آلبوم عکس ها را ورق زدم ونه کارهای لذت بخش زندگی ام را انجام دادم.تنها،یک گوشه از خانه را پیدا کردم و خوابیدم.

صبح ،مثل تمام روزهای دیگر از خواب بیدار شدم،چای خوردم،مسواک زدم و وقتی در آینه خودم را نگاه می کردم اولین نشانه های بیماری را هم دیدم.من شده بودم هاله ای از خودم و مدام شانه از دستم می افتاد.

لباس هایم را پوشیدم و خودم را به بلند ترین پل هوایی رساندم.نگاهی به شهر تار رو به رویم انداختم و خودم را به پایین پرت کردم...

بله!من همین قدر آسان و کلیشه ای مردم.

مامان رفت سفر...و وقتی برگشت دستانش آنقدر سرد و صورتش آنقدر بی رنگ بود که...

ترسیدم بغلش کنم...

بعد نوشت:واقعی نیست!

گفت:"خدا مرده"

یک نفر را ممکن است چقدر اذیت کنی که از شدت ناراحتی آرام هق هق کند که تو برگردی بگویی:"بسته دیگه انقدر نفس  نکش!*"بعد صبح که از خواب  بیدار می شوی ببینی دیگر نفس نمی کشد!!؟

ریحان مرد.تقصیر بچه بود.زیادی بزرگ شده بود.ریحان یکسال اونو توی شکمش داشت.ریحان حتی آخ هم نمی گفت.از ماه نهم دیگه آخ  نگفت.از سر کار که می یومدم ریحان خواب بود.طفلی همه ی درداشو می ریخت توی خودش.نگران بچه بودم.آخرم نفهمیدم چی شد.دیگه نه ریحان برگشت نه بچه.یه روز اومدند ریحانو با بچه بردند.بچه هنوز توی شکمش بود.ریحان بیچاره بدجور بو گرفته بود.

عباس خیلی شجاع است.برادرم را می گویم.برادر من و الهام.برادر که نه.عباس می شود پسر مامان.مامان مادر واقعی ما نیست.حسن پسر اکبر آقا می گوید زن بابایمان است.یک بار جلوی بابا علی برگشتم گفتم زن بابا.بابا علی با پشت دست زبرش زد توی دهانم.از آن موقع می گوییم اکرم خانم مامان ما است.مامان اکرم.گفتن مامان اکرم دردش کمتر از توی دهانی خوردن است.مامان واقعی ما یعنی همان مامانی که من و الهام دوتایی توی شکمش بودیم همان موقع تولد ما مرده.عزیز می گوید نگویید مرده.بگویید فوت کرده.می گوید اینطور به مادرتان احترام گزاشته اید.الهام باز می گوید مرده.می گوید چه فرقی می کند برای ما؟در هردو صورت ما مادر نداریم.الهام بزرگ تر است.من ده سالم است.الهام ده سال و ۵ دقیقه.هروقت می خواهم سنمان را حساب کنم قاطی می کنم.آخرش بدانید که الهام بزرگ تر است.۵ دقیقه خیلی زیاد است.الهام ۵ دقیقه بیشتر می داند.الهام حرفهای قلمبه زیاد میزند.من نمی توانم.بابا علی می گوید تو نفرین شده ای که انقدر خنگی.میگوید مامانمان نفرینم کرده.میگوید اگر مامان مرد تقصیر توست.بابا علی خودش هم می داند مرد با فوت کرد فرقی ندارد.میگوید الهام که به دنیا آمد مامان زنده بود.می گوید عزیز که من را بیرون آورد مامان مرد.بابا می گوید تو از بس که گنده ای مامانت را کشتی.الهام لاغر است.اما من چاقم.عباس هم چاق است.من می گویم عباس چون چاق است بابایش را کشته.عزیز چون چاق است آقاجان را کشته.بعد الهام می گوید الهه چرند نگو درست را بخوان.بی بی و بابا حاجی هردو چاق بودند.هردو همدیگر را کشته اند.الهام می گوید به بابا می گویم درس نمی خوانی ها.بعد من سرم را می اندازم روی کتاب فارسی چهارم و توی دلم می گویم:شاید سال دیگه حسن بابا اکبرش را کشت.